Wat is Hertog Hendrikpadpoëzie?
Van 7 t/m 10 april 2026 liep ik – stadsdichter van Eindhoven, Monique Hendriks – het Hertog Hendrikpad. Op plekken waar ik inspiratie voelde liet ik stickers achter met een QR-code erop. Deze QR-codes verwijzen naar poëzie die op deze plekken ontstond. Ik liep met bepakking: tent, brandertje, eten en drinken, zodat ik mij onderweg volledig kon laten meevoeren door het ritme van het buiten- en alleen-zijn. Ik volgde de geelblauwe vlaggetjes op bomen en lantaarnpalen en de routebeschrijving die te verkrijgen is bij wandelsportvereniging OLAT. Daarnaast gebruikte ik een gpx-track, deze was op een aantal plekken echter niet helemaal accuraat.
Dag 4: Van Dommelvallei naar station Eindhoven en terug naar huis
Als de route uiteindelijk de Dommel achter zich laat en door het Eckartdal naar de Karpendonkse plas leidt ben ik alweer aan het slepen met lijf en leden. De laatste kilometers voelen als een onmogelijke opgave, maar ik weiger het nú nog op te geven. Ergens verlang ik naar thuiskomen, mezelf terug verankeren op de plek waar ik al 15 jaar met plezier woon. Mijn vaste uitvalsbasis. Maar ik geniet ook nog van het buitenzijn, van het niets hoeven behalve lopen. Voeg daar rusten aan toe. Dat is ook een moetje geworden inmiddels.
Ik zei eerder al dat het moeder worden mijn leven zo substantieel veranderd heeft dat ik het altijd en overal bij me draag. En dan met name de tegenstrijdigheid die zich overal in manifesteert: ik wil graag naar huis, ik wil mijn kinderen weer zien en knuffelen en met ze spelen. Tegelijkertijd wil ik ook nog éven onderweg blijven. Nog even met mezelf, in de buitenlucht, zonder dus iets te hoeven.
Eenzelfde tegenstrijdigheid ervaar ik in mijn lijf. Ik voel mij zwak en sterk tegelijkertijd. Zwak omdat ik me nooit eerder tijdens het lopen zó uitgeput heb gevoeld dat ik me oprecht afvraag of ik het einde van de route ga halen. Sterk omdat ik besef dat ik dit een paar maanden eerder nog niet had kunnen doen, dat mijn lijf nog een weg te gaan heeft in het herstel, maar dat er voortgang in zit. Deze reis heeft me geholpen me weer wat mee thuis te voelen in mijn lijf. Misschien dat ik ook daarom het letterlijke thuiskomen nog even wil uitstellen, om het proces van thuiskomen in mijn lijf nog even goed te voelen.
Hoe passend is het dat dit mij bezighoudt terwijl ik langs de Karpendonkse plas loop. Een plek die er niet geweest was, als de grond hier niet was uitgegraven om groei van de stad te bevorderen. Het zand werd hier afgegraven om het hoogspoor te maken, waardoor het verkeer via verschillende tunnels beter door kon gaan stromen. Analoog hieraan voelt het moeder worden, en met name dat wat het met mijn lijf heeft gedaan, alsof het een gat heeft gecreëerd dat nog met een hele boel moois gevuld kan gaan worden.
De vier dagen van huis voelen als een eeuwigheid. Het thuiskomen alsof ik nooit ben weggeweest.
Monique Hendriks
Monique Hendriks is stadsdichter van Eindhoven 2024-2026, werd in 2021 Nederlands Kampioen Poetry Slam en won in datzelfde jaar de El Hizjra literatuurprijs. Ze was een van de spoken word talenten van UC Masters 2021-2023. Ze is schrijver, actrice, theatermaker en wetenschapper. Ze doet onderzoek naar de interactie tussen mens en artificial intelligence en hoe verhalen daarin een rol spelen. Als maker vraagt ze aandacht voor de tol die het moeder-worden en het moederschap kunnen eisen. Als stadsdichter werkt ze aan het project Luisterbuiken, waarin Eindhovense moeders hun persoonlijke ervaringen met het moeder worden delen. Ze schreef poëzie tijdens het lopen van het Hertog Hendrikpad en ze werkt aan het uitzetten van een poëzieproject gekoppeld aan het fietsknooppuntennetwerk in en rondom Eindhoven.