Wat is Hertog Hendrikpadpoëzie?
Van 7 t/m 10 april 2026 liep ik – stadsdichter van Eindhoven, Monique Hendriks – het Hertog Hendrikpad. Op plekken waar ik inspiratie voelde liet ik stickers achter met een QR-code erop. Deze QR-codes verwijzen naar poëzie die op deze plekken ontstond. Ik liep met bepakking: tent, brandertje, eten en drinken, zodat ik mij onderweg volledig kon laten meevoeren door het ritme van het buiten- en alleen-zijn. Ik volgde de geelblauwe vlaggetjes op bomen en lantaarnpalen en de routebeschrijving die te verkrijgen is bij wandelsportvereniging OLAT. Daarnaast gebruikte ik een gpx-track, deze was op een aantal plekken echter niet helemaal accuraat.
Dag 3: Van Geldrop naar Nuenen via Eeneind en Papenvoortse Heide
Vanuit Camping De Sprink loop ik terug naar Geldrop om van daar de route te vervolgen tot net onder het Wilhelminakanaal. Vandaaruit nog 3 kilometer naar Mariahout om daar te overnachten op camping Rust en Ruimte naast de schapenstal.
Omdat ik me gisteren had stukgelopen begint de dag al zwaar met vervelende pijntjes op plekken waar ik me enigszins zorgen over maak. Mijn jongste is pas 10 maanden oud en mijn lijf heeft haar kracht en veerkracht dus blijkbaar nog niet volledig herpakt. Ik had me nog zo voorgenomen dat dit project en dit uitje nu eens niet in het teken zouden staan van het moederschap (ik ben op dit moment ook bezig met het grote project Luisterbuiken, over de transitie naar moederschap), maar ik kan er niet omheen. Het is zo allesomvattend, dat alles wat ik doe direct of indirect in het teken staat van de nieuwe identiteit die ik ook drie jaar na de geboorte van de oudste nog steeds maar een beetje aan het proefdraaien ben.
En een dag lang het gevoel hebben dat je met jezelf en je bepakking aan het slepen bent helpt niet om me daar van af te leiden. Een kort moment overweeg ik dan ook bij het kanaal in Geldrop linksaf te slaan naar Tongelre en huiswaarts te keren in plaats van rechtsaf. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want een paar honderd meter verder vind ik alsnog de rust en pracht (en hier en daar modderig tot natte uitdaging) van de Dommel terug.
Even wat afleiding van alle pijntjes, maar het blijft een worsteling. Ik daag mezelf telkens uit minimaal tot een bepaald punt te lopen voordat ik weer even ga rusten, want eigenlijk wil ik elke honderd meter wel een bankje onder mijn billen. Een van die punten is het Witven. Een plek aan het water spreekt altijd tot de verbeelding en ik kijk uit naar een kalm uitzicht. Aangekomen bij het Witven worden mijn gevoelens van onrust en frustratie kracht bij gezet door de aanblik van een foeilelijke gele prullenbak (en GEEN bankje!) en een stel ruzieënde ganzen. Ik voel opnieuw dankbaarheid voor de picknickmat die altijd opgerold aan de buitenkant van mijn tas is bevestigd, zo kan ik mijn voeten toch weer even ontlasten en mijn gevoelens op het papier laten rusten.
Monique Hendriks
Monique Hendriks is stadsdichter van Eindhoven 2024-2026, werd in 2021 Nederlands Kampioen Poetry Slam en won in datzelfde jaar de El Hizjra literatuurprijs. Ze was een van de spoken word talenten van UC Masters 2021-2023. Ze is schrijver, actrice, theatermaker en wetenschapper. Ze doet onderzoek naar de interactie tussen mens en artificial intelligence en hoe verhalen daarin een rol spelen. Als maker vraagt ze aandacht voor de tol die het moeder-worden en het moederschap kunnen eisen. Als stadsdichter werkt ze aan het project Luisterbuiken, waarin Eindhovense moeders hun persoonlijke ervaringen met het moeder worden delen. Ze schreef poëzie tijdens het lopen van het Hertog Hendrikpad en ze werkt aan het uitzetten van een poëzieproject gekoppeld aan het fietsknooppuntennetwerk in en rondom Eindhoven.